Item gefilterd op datum: juni 2016

  

Dinsdag 21 juni ’16

Iemand die niet onverschillig voorbijging bracht jullie naar ons, 3 piepkleine kittens, in een doorweekte kartonnen doos, gevonden op een carpool langs de snelweg… 

 

Zwakte is de lafheid waarmee onschuld van nieuw leven als ongewenst vuil wordt achtergelaten, rillend van de kou en ellende. Hoe tergend zwak en gewetenloos ben je als je dit kunt?
Hoe sterk zijn de mensen die het leed, telkens weer veroorzaakt door zulke onverschillig harde en gemene individuen, ter harte nemen en willen zorgen voor dieren in nood.

Is zwak zijn dan niet het onschuldige wezens dumpen, zonder enige vorm van empathie? Uit het oog, uit het hart... Weg ermee, kan ik niks mee doen, niks dan last die kleintjes ...

 

En een sterilisatie?

- Waarom zou IK dat betalen?..-
"Het is de kater van de buren die ze zouden moeten laten castreren, ik gooi hem terug over de muur als ik hem nog eens zie..."

"Ben dat verdomme beu, die zwerfkattin die elk jaar haar kittens onder ons stapelhout komt dumpen... Waarom doet de gemeente daar niks aan, weg met die zwerfkattenhandel!"

"Het is toch zo leuk, een poes met kleintjes, onze kinderen zijn er zot op ... Maar als ze groter worden moeten ze weg, we kunnen ze toch niet elke keer houden zeg, dan zitten we binnenkort met 20 katten in huis"...

 

Steriliseren is het Leven eren!
Laat ongewenst leven niet geboren worden om te sterven ... Geen enkel dier verdient dit lot.
"Houden van" doe je met je hoofd en je hart!
Help te steriliseren en castreren, een éénmalige kost die dierenwelzijn vanuit de middeleeuwen naar de 21ste eeuw haalt.
Kijk niet weg, dump kittens niet waar u denkt dat niemand hen (en u) kan zien.
Als u dit kan doen, waartoe bent u dan nog in staat?..
Gelukkig zijn er onze asielen, maar voor sommigen komt alle hulp toch nog te laat...

 

Waar was u toen de kittens die u ver weg van alle hulp dumpte, ... moesten worden ingeslapen met een naald in hun teer lijfje.. Om hen uit hun zwaar onderkoeld en stervend lichaampje te bevrijden ... U blijft liever anoniem? Ja, dat dachten we al...

 

 

20160621 153706

 

Rust in vrede, kleine onschuldige zieltjes,
jullie verdienen een betere wereld ...

 

 

 

 





Gepubliceerd in Nieuws
zaterdag, 18 juni 2016 08:35

Souki asbl

Souki asbl is een kleine stichting die bergen verzet als het op helpen van noodlijdende dieren aankomt. 
Karin, Marleen en Patricia staan altijd in de frontlinie om dieren uit benarde situaties te redden. Of het nu gaat om verwaarlozing, mishandeling, uitbuiting of noodsituaties waar de mens, door de grillen van het leven, de zorg niet meer kan verzekeren voor zijn of haar duisdier, Souki asbl staat klaar om hulp te bieden en de dieren aan een nieuwe start in het leven te helpen. Dieren door hen herplaatst worden ook altijd na de adoptie blijvend gevolgd!

Ook zwerfkatten worden niet vergeten, Souki asbl helpt vangen en steriliseren. Voor de meest tamme zwerfkatten zoeken ze een thuis, de wilde niet-socialiseerbare katten worden na sterilisatie terug uitgezet op het terrein maar worden zeker niet aan hun lot overgelaten, integendeel .... Souki asbl zorgt ervoor dat deze dieren dagelijks hun portie eten krijgen en onderdak hebben door hen te voorzien van schuilhokken.

Al deze reddingsacties kosten geld ... in hun schaarse vrije tijd gaat de equipe van Souki dan ook met hun verkoopstandje naar markten en andere activiteiten. Ze hebben een facebookschop met leuke spulletjes.

Bedankt Karin, Marleen en Patricia om nooit te twijfelen en meteen in actie te komen voor dieren in nood en om sterk te blijven in de vaak zeer trieste situaties.

Wij wilden hen graag een steuntje in de rug geven en doneerden 32 kg kattenbrokjes voor de zwervertjes.

 

 

 

Souki boutique 

 

 

 

Gepubliceerd in Nieuws
maandag, 13 juni 2016 16:38

Vriendschap op wieltjes!

Lopez is een Galgo die 7 jaar geleden werd geadopteerd.
Hij was net geopereerd aan een gebroken dijbeen nadat hij langs een Spaanse weg gevonden werd.
Juanito, een kruising Galgo-Podenco, waakte drie dagen en nachten naast hem ... Het klinkt ongelofelijk maar het is waar gebeurd.
De Spaanse dame die beide honden barmhartig uit de berm oppikte heeft hun leven wonderlijk veranderd... Ze werden onafscheidelijk...

Lopez en Juanito werden overgebracht naar een Belgisch opvanggezin. Lopez moest nog herstellen en revalideren. Juanito leek wel zijn "moral mate", hij was niet van zijn kwetsbare vriend weg te slaan.
Toen werd Juanito geadopteerd... En leek het duo voor altijd gescheiden te worden...

Maar een nieuw wonder geschiedde, de buren van Juanito's adoptanten hoorden het verhaal van de twee jonge kerels en hun uitzonderlijke, gemeenschappelijk pad. 
Ze besloten Lopez te adopteren, amper één dag later.
Groot was het enthousiasme toen beide honden elkaar terug zagen. Ze woonden dan niet langer samen onder één dak, ze wisten al snel dat hun vriend niet ver weg was. Er werd samen gewandeled en later zelfs gespeeld, toen Lopez beter was.

Vele jaren verstreken en de honden genoten van hun leven. Samen en apart.
Rond de leeftijd van 9 kreeg Lopez last. Een pijn die door dierenartsen in verband gebracht werd met de bouten in zijn bil. Deze zouden gelost zijn en werden dan ook operatief verwijderd. Na deze ingrijpende ingreep herstelde Lopez moeizaam. En hij bleef manken. Hij leek kracht te verliezen in zijn acherpoot, eerst de gekwelde, later ook de andere poot. Een gedetailleerd bloedonderzoek bracht aan het licht dat Lopez degeneratieve myelopathie heeft, een ziekte vergelijkbaar met A.L.S. bij de mens. Vooral de 'achterhand' zou aangetast worden en Lopez werd inderdaad langzaam meer en meer verlamd aan de achterpoten. Een harde noot voor deze reeds zo gepijnigde hond én voor zijn liefhebbende baasjes.
Eerst was er verslagenheid. En veelvuldige vragen... Hoe moet het nu verder? Wanneer moeten we hem uit zijn lijden verlossen?..
Lopez is echter altijd een trotse hond geweest. Ook nu merken zijn baasjes hoe hij vecht. Hij is en blijft alert, eet goed, trekt zich op aan de onvoorwaardelijke liefde waarmee hij warm omringd is. Hij wil niet dood, nog lang niet...

"Als de 'benen' niet meer meewillen, ga dan toch voor wielen", werd zijn baasjes aangeraden. Hoewel misschien logisch, dit was toch effe slikken. Mag je dit je hond wel "aandoen"? Respecteren we hem dan wel als hond? Zou hij dat wel kunnen gewoon worden?..

En ja hoor, Lopez is nu een rolstoel Galgo! Een op maat gemaakte rolstoel draagt zijn achterlijf. Lopez kan opnieuw mee wandelen, zelf kiezen waar hij loopt, snuffelen en genieten. Het is effe wennen, dat wel. En omdat Galgo's een dun, kwetsbaar vel hebben, werden de riemen en het tuigje extra zacht gemaakt met kunstpels. Lopez herleeft. En gaat opnieuw op pad met zijn maatje Juanito, die af en toe de kar van Lopez ook letterlijk op sleeptouw neemt. Een mooie stimulans voor Lopez om dit samen te doen. Prachtig is het om te zien hoe Juanito de rolstoel "niet ziet". Hij ziet zijn vriend, hun neuzen begroeten elkaar altijd even enthousiast. Ze gaan opnieuw samen op stap, hoe speelt geen rol. En nu dit weer lukt zie je hen beiden genieten.

Deze wielen hebben het leven van Lopez een nieuwe, haalbare wending gegeven. Het was even slikken maar het werkt.
Vooroordelen loslaten, doof zijn voor vervelende commentaren, en er voor gaan. Dat is wat de baasjes van Lopez deden. 
En de vriendschap van de vrienden loopt, ook nu weer, op wieltjes ...!

 

 

Lopez' hondenrolstoel werd hier vervaardigd:
hondenrolstoel LC

 

 

Gepubliceerd in Nieuws
vrijdag, 10 juni 2016 18:47

Tussen denken en doen ....

... is er verdriet en frustratie, als je je inzet tegen dierenleed.

Als je denkt dat de gruwel een grens heeft bereikt, lees of zie of hoor je nog erger...

In binnen- of buitenland, maakt niet uit, het is er en het blijft er.
Het leed van onmondige wezens lijkt zelfs omvangrijker en ernstiger te worden naarmate de mens onverschilliger wordt. "Laat me toch met rust met die ellende, je kan ze niet allemaal redden, aanvaard dat nu eens, hou ermee op ajb..."
Ook algemene deler in rescueland zijn "dweilen met de kraan open, water naar de zee dragen, bodemloze putten geraken niet gedelfd"...

Het IS ook zo, het IS een eindeloze strijd van mensen die een zwak hebben voor dieren en zich sterk maken dat ze alleen, of in vereniging met anderen, een verschil maken.
Het mag dan een te relativeren verschil zijn, maar het blijft daadwerkelijk een verschil tussen leven en dood. Niet minder en niet meer.
En dat is véél. Dat is eerbaar werk, dàt is zeker en vooral de reden om door te gaan.

Elke rescue vzw, elk asiel wordt dagelijks geconfronteerd met dieren in noodsituaties. Er zijn de "softe" omstandigheden waarbij de dieren in kwestie niet langer "gewenst" zijn of niet meer door hun eigenaars kunnen verzorgd worden. Hierbij dient gezegd dat de meest ongeloofwaardige excuses om het dier in kwestie af te staan worden gehanteerd en dat de rescue werkers soms hard op hun tong moeten bijten. En vlug hun hart zullen open stellen voor dat dier en de zorg die het nodig heeft. Om er dan een nieuwe, degelijke thuis voor te zoeken. Het is de rescue werker die het verdriet ziet in de ogen van het dier, zijn of haar vereenzaming in de nieuwe onbekende omgeving, de frustratie voelt om de vaak confronterende kilte en de onverschilligheid waarmee de mens het dier achterlaat.
Maar dàt is nu net de functie van asielen, hoor ik u denken. En dat klopt. Prachtwerk dat te weinig aandacht krijgt bij het brede publiek. Heel vaak ook nog vrijwilligerswerk. Mensen van alle leeftijden en achtergrond vinden mekaar terug in de bijzondere zorg voor dieren die, de uitzonderingen niet te na gesproken, niet bepaald met de mooiste kant van de mens in contact kwamen. Want een huisdier is toch voor het leven? .. Geen tijd meer, een plotse allergie, een zwangerschap ... Een huisdier is gauw thuisloos. En een asiel is geen thuis maar kan wel een helende brug zijn tussen het verleden en de toekomst van een "huisdier". Knap en niet altijd geapprecieerd werk!

 

Dierenleed "waar geen woorden meer voor zijn", is er ook. Het komt ons tegemoet via sociale media of via mensen die het ter plaatse meemaken en het wanhopig wereldkundig maken. Getuigenissen die door merg en been gaan. Die ons doen dichtklappen of juist woedend maken. Het lijkt wel een wedloop van gruwel die eindeloos doorgaat. En waar zelden een structurele oplossing voor gevonden wordt. Het blijft vaak bij inderdaad enkele tientallen of honderden levens redden, zonder een oplossing voor de volgende honderden slachtoffers te hebben.

In eigen land hebben we het dan bijvoorbeeld over broodfokslachtoffers die slechts bij faillissementen "het licht mogen zien" na een inbeslagname. De pups worden snel afgevoerd naar een nieuwe bestemming om straffeloos een nieuwe broodfok business op te starten. De publieke verontwaardiging om zo veel ellende bij de vrij gekomen moeder- en vaderdieren helpt zeker een aantal van hen aan een warme thuis. Gelukkig maar. Maar een grote groep zal veel te lang in asielen verblijven wegens niet meer aantrekkelijk genoeg na "leeggefokt" te zijn.
En eerlijk, waarom moeten échte dierenvrienden telkens weer klaar staan om het dierenleed op te vangen dat mee door mensen wordt veroorzaakt die dieren blijven doen kweken, die pups "bestellen" en wachttijden prima vinden? ... Terwijl ondertussen perfect gezonde honden en katten wegkwijnen in asielen of erger, hun dood afwachten in "dodingsstations" of asielen die de grote toevloed van dieren niet meer aankunnen...

Het mag dan een cliché zijn, maar zo lang mensen dieren "kopen" die aan hun wensen moeten beantwoorden, blijven precies zij mede verantwoordelijk voor dierenleed! Het is niet voor niets dat sterilisatie- en castratieprogramma's cruciaal zijn in de bestrijding van dierenellende. En eigenlijk een milde kost aan de gemeenschap vraagt om onnoemelijk veel leed te voorkomen. Als deze gemeenschap niet zo onverschillig zou zijn, tenminste...

Onbeschrijfelijke wreedheden bereiken ons vaak vanuit rescues uit het buitenland die hulp vinden bij landgenoten die hen van hieruit willen steunen in de gezamenlijke strijd tegen grenzeloze dierenellende. Het is een bewonderenswaardige keuze om ondanks de vele kritiek die deze mensen op hun dak krijgen (waarom doe je dat nu, is er niet voldoende hulp nodig bij ons?) toch met rescue in extra moeilijke omstandigheden, door te gaan. Niet alleen moet er telkens weer om financiële steun gebedeld worden, er moet ook een heel netwerk ter plaatse opgezet worden om met betrouwbare mensen verantwoord aan rescue te doen. Contacten onderhouden en netwerken is dan een kunst op zich. Niet oordelen maar handelen, en blijven onderhandelen om levens te redden, van jong en ouder, van zieke en gezonde dieren, elk leven telt.

Verwaarloosde en mishandelde dieren verzorgen en een nieuwe kans op een écht leven bezorgen, is werk dat niet door iedereen begrepen Heleen Castallawordt. Het is misschien slechts als je er persoonlijk bij betrokken geraakt, dat het je zo diep raakt, dat je het niet meer kan wegdenken uit je leven. En dan gaat het niet om spectaculaire verhalen en egotripperij, nee, het gaat om de bescheiden kracht in mensen die discreet en degelijk te werk gaan en de gruwel niet mijden maar ook niet misbruiken om meer fondsen binnen te rijven. Het is eerlijk en eerbaar werk.

Niet iedereen kan dit aan. Als zelfs slechts de berichtgeving ons al nachtmerries bezorgt, wat moet het dan doen met de mensen die de eerste zorg toedienen, die dagelijks vechten om levens te redden van dieren die onwaarschijnlijk oneerbiedig behandeld werden.
Hoe moeilijk ook, het is noodzakelijk dat er mensen zijn die een stem vormen voor deze zeer onfortuinlijke wezens, wiens lot anders totaal onbekend blijft. En lijden in anonimiteit is nog erger... nog zinlozer... en nog minder aanvaardbaar.

Het niet opgeven, het blijven doorgaan voor elk wezen in nood dat op je pad komt, is een rijkdom aan empathie maar doet mensen die aan rescue doen, ook erg diep gaan. Maar zoals Gandhi het zo krachtig verwoordde: "Men kan het niveau van beschaving van een land meten aan de manier waarop dat land met zijn dieren omgaat".
En "dat land"... dat zijn wij.

 

Uit de Columns van Karen Sergeyssels 

 

 




Gepubliceerd in Nieuws
vrijdag, 03 juni 2016 17:07

Chocopoezen en échte poezen

Het doet soms deugd om met een zeer geldig excuus chocolade te snoepen...

Eén van onze steeds terugkerende acties ten voordele van het redden en verzorgen van katten in nood is onze samenwerking met chocolatier Gauthier. De allerlekkerste chocolade poezen van zijn hand verpakken we en worden geleverd aan vzw's. Zij en wij verkopen ze aan een zoete prijs en de opbrengst wordt onmiddellijk nuttig besteed voor poezen in nood, échte poezen dan.

 

Eén van onze stokpaardjes is het steriliseren en castreren van dieren in nood. Cats 14s
Het leed is al groot bij volwassen katten, laat staan dat zij zich nog ongebreideld zouden kunnen voortplanten.
Omdat Irene, een Nederlandse op het Griekse eiland Kythira, helemaal in haar eentje deze moeilijke strijd leidt tegen het kattenleed ter plaatse, geven we haar graag een steuntje in de rug in de vorm van een donatie van € 200. 
We zijn haar steeds weer dankbaar voor wat zij doet en hoe ze het doet, met telkens een transparant verslag van de dierenartskosten.
Hou vol, Irene, jij bent een verademing voor al jouw zorgenkatjes!

 

 

 

Een andere poezenmoeder die we niet willen vergeten is Ingrid Voncken met haar "Katten-t-huis"
te Ekeren.

Een dame die veel pijn en ellende verbijt om toch maar te kunnen blijven zorgen voor haar kattenkids. 
Ze doet schitterend werk en kreeg van de stad Antwerpen een mooie erkenning als "meest verdienstelijke inwoner van het district" in haar kattenopvang- en verzorgtehuis.
Met € 200 konden we haar blij verrassen en dit werd geïnvesteerd in gezonde kattenvoeding. 

Hou vol Ingrid, je bent een katten kanjer!

rosseke2

 

Diny en Sab met hun "Kattenbrigade" hebben het zwaarste leed geleden dat een rescue kan overkomen. 774811 485x365o
Je zorgenkatjes verliezen...
Hun leven werd op enkele minuten een hel door een woningbrand, zelf konden ze op het nippertje worden gered. Hun grootste verdriet is dat niet alle katten- en hondenzieltjes die ze hartstochtelijk verzorgden, gered konden worden.
Het werd eerst stil rondom hen, het verdriet verstikte hen bijna. Maar dank zij eerste hulp en een nieuw adres te hebben gevonden kregen de straffe jonge dames weer moed. Hun Blutskatjestehuis moest en zou verder bestaan, hun kattenkinderen hebben hen gewoon nodig.
Om hun nieuw verblijf te helpen schoon houden hebben we hen geholpen met de aankoop van een Kärcher alleszuiger.

Nieuwe moed en blijvende steun is wat De Blutskatjes en Diny en Sab nodig hebben.
Hou vol, lieve dames, jullie werden erg zwaar op de proef gesteld, maar nu keert het tij, de toekomst is aan jullie en jullie kattenwondertjes!

 

 

 

Gepubliceerd in Nieuws

Zoeken

ALiS op Facebook



Copyright © 2013. All Rights Reserved.